"Samen staan we sterk"
Geschreven door Sanna Yaseen, onderzoeker bij het lectoraat Betrokken Wetenschap.
Elke keer betrap ik mezelf op dezelfde spanning vooraf. We komen alweer voor de vijfde keer bij elkaar; mensen uit de wijk die zich inzetten voor palliatieve zorg, formeel én informeel, ongeacht functie of organisatie. De opkomst blijft spannend, en ik vraag me af of het in de avond, na die onvermijdelijke after-dinnerdip, toch lukt om een productieve sfeer neer te zetten. Opnieuw bleken deze zorgen niet nodig. Sterker nog, we mochten vier nieuwe gezichten verwelkomen. Betrokkenen uit de wijk én het werkveld. Zij sloten zich vanzelfsprekend aan bij de drie bestaande experimentgroepen: Sleutelfiguren, Community Care en Mantelzorgers.
Een andere gedachte die mij bij aanvang van iedere bijeenkomst bezighoudt, is of de avond de praktijk ook echt iets brengt. Mijn ervaring tot nu toe is dat de kracht van ons project SAMEN vooral gebaseerd is op (h)erkenning en verbinding. In de Mentimeter die Martha van Movisie na iedere werkbijeenkomst afneemt, geven deelnemers het vaakst terug dat zij tijdens de bijeenkomst meer tijd willen om informatie uit te wisselen en om aan hun ideeën te werken.
Zoals altijd starten we met een update van elke groep. Ik luister met plezier naar verhalen over aangescherpte doelen, nieuwe samenwerkingen en zelfs al lopende activiteiten. Sandrina is vanuit Agora onze vaste moderator sinds de startbijeenkomst. Tussen de laptops en beamer springt haar nostalgische dieprode kookwekker meteen in het oog. “Gekocht op de Zaanse Schans”, vertelt ze trots. Dit soort kleine, energieke bijdragen geven de avond kleur. Letterlijk én figuurlijk.
Wereldcafe
Tijdens het ‘wereldcafe’ formuleert elke groep drie vragen voor de anderen. Sandrina benadrukt het nog eens, “dit is een plek waar leren centraal staat en fouten maken mag”. Bijsturen hoort erbij. Sterker nog, het ís het proces.
Er ontstaat een mix van nieuwe groepscombinaties en open gesprekken. Terwijl ik langs de tafels loop, valt me op dat veel vragen van de experimentgroepen gaan over de duurzaamheid en borging van hun project. Hoe zetten we stappen die blijven bestaan? Hoe vergroten we zichtbaarheid in de wijk? Hoe regelen we financiering? Ik moet terugdenken aan een eerdere blog toen ik me afvroeg of duurzame samenwerking binnen een paar maanden haalbaar zou zijn.
Wanneer de kookwekker afgaat, wordt er nog druk nagepraat. Elke groep kiest een ‘gouden tip’ en deelt die plenair. De groep Sleutelfiguren heeft hun lijst met organisaties aangevuld om nóg meer sleutelfiguren te bereiken. Team Community Care heeft dit moment gebruikt om twijfels voor te leggen en hakt een knoop door: theater wordt hun middel voor dialoog. Het team rond Mantelzorgers heeft al een succesvolle ontbijtbijeenkomst achter rug en wil dit uitbreiden in de wijk. Hun volgende stap: contact opnemen met de cliëntenraad van het ziekenhuis om meer mantelzorgers te bereiken.
Creatieve reflectie
Voor we afsluiten, brengen we alles samen in een creatieve reflectie. Dit vormt een voorproefje van de transitiebijeenkomst op 26 maart: een feestelijk moment waarop we zullen vieren wat we hebben bereikt, stilstaan bij wat nog aandacht vraagt en vooruitkijken naar wat er nog komt.
Tijdens de muzikale reflectie van één groep ontstaat spontaan een diepzinnige songtekst (inclusief muziek!) met dezelfde titel als mijn blog. De deelnemers playbacken de tekst vol passie. Het nummer raakt precies de emoties van mantelzorgers. Een andere groep presenteert drie dieren als metafoor. Terwijl zij trots een foto omhooghouden van een bij, een spin en een giraffe, geven zij terug dat deze dieren symbool staan voor hun samenwerking, onderlinge verbinding en het overzicht dat ze hebben ervaren.
De laatste groep maakt een ‘levende foto’. Lachend vormen ze een kring, met hun vuisten naar elkaar, roepend: “Samen staan we sterk!” Het laat mooi zien dat zij hebben ervaren hoe het bundelen van expertise bijdraagt aan de kwaliteit van zorg. “En die verbinding willen we in de toekomst zeker blijven zoeken hoor”, voegt één van de deelnemers nog toe.
Dit is nou precies waar we uiteindelijk naartoe werken: inclusieve palliatieve zorg in Hoge Vucht; nu én in de toekomst. Ook de Mentimeter van die avond laat zien dat deelnemers vooral bezig zijn met continuïteit en borging: ze hebben behoefte aan een overzicht van de sociale kaart, concrete plannen en duurzame interventies. De uitkomsten bevestigen dat écht samen toewerken naar een doel mogelijk is en nog meer kan groeien.