Wanneer de zon doorbreekt
Geschreven door Jolanda van Omme, onderzoeker bij het lectoraat Zorg rond het Levenseinde.
De lente probeert uit volle borst door te breken. Als ik naar buiten kijk, op een wat druilerige dag, en wat zit te dromen, realiseer ik me, samenwerking is net als het weer. Het is niet altijd een zonovergoten pad. Het beweegt voortdurend. Soms voorspelbaar, soms totaal niet. Kleine veranderingen kunnen grote gevolgen hebben voor het totale klimaat. In elk weertype zijn wel lichtpuntjes te ontdekken, dat is mijn motto.
Op 26 maart hadden we onze transitiebijeenkomst binnen het project SAMEN. Dit was de “officiële” afrondende leerwerkbijeenkomst Léven tot het Einde. Er is bewust voor het woord transitie gekozen, dat staat voor de overgangsfase waar we nu in zitten (hoe toepasselijk in deze tijd van overgang tussen seizoenen). Het gaat om de overgang van het begeleiden van de ingezette beweging in de wijk naar een vorm van beweging gedragen en behouden door de wijk.
Op die dag van 26 maart was het buiten een beetje grijs, maar wat bij mij vooral overheerste, was dat binnen bij Restaurant ONS (gestart met een heerlijke Marokkaanse maaltijd) de zon toch wel doorbrak. Waar we bij de andere leerwerkbijeenkomsten met een gemiddeld aantal van 20 deelnemers aan de slag zijn gegaan, waren er nu meer dan het dubbele aantal deelnemers. Dat was al super om te ervaren, die nieuwsgierigheid, het opnieuw aftasten in de groep, en mooie gesprekken.
In deze transitiebijeenkomst hebben we de vaste deelnemers in het zonnetje gezet, door hen te laten delen wat zij het afgelopen jaar hebben gedaan. Zo was er aandacht voor het inzetten van digitale hulpmiddelen om moeilijke brieven en medische informatie beter te begrijpen. Ook werd gesproken over een Oumi Iftar met voorlichting over zorg voor ouders, mantelzorg en ondersteuning via de Wmo, en over een mantelzorgpool waarin mantelzorgers elkaar ondersteunen en ervaringen delen. Tot slot was er een presentatie over een netwerk van sleutelfiguren gericht op cultuursensitieve palliatieve zorg. Alle groepen hebben ideeën om hier de komende tijd verder mee aan de slag te gaan.
Tijdens deze bijeenkomst hebben alle deelnemers ideeën ingebracht als antwoord op de vraag: hoe nu verder? Veel deelnemers benadrukten daarbij het belang van een kartrekker: iemand die de energie vasthoudt en zorgt dat het vuurtje blijft branden. We zullen daarom op zoek gaan naar zo’n persoon. Daarnaast zijn er ideeën gedeeld over het voortzetten van het werken met sleutelfiguren, het blijven bieden van laagdrempelige ondersteuning aan mantelzorgers, het vasthouden van aandacht voor interculturele samenwerking, het belang van het delen van verschillende typen kennis en het blijven organiseren van dit soort bijeenkomsten. Ook werden er voorstellen gedaan voor weer nieuwe initiatieven, zoals het opstarten van een PaTz groep (Palliatieve zorg Thuis groep) met sleutelfiguren, het opzetten van een vaste cultuur en religie werkgroep, of het organiseren van activiteiten voor inwoners. Steeds werd daarbij benadrukt hoe belangrijk het is om plekken en initiatieven die er al zijn te blijven verbinden. Dit roept ook een spannende vraag op: we hebben veel mooie dingen gedaan, maar wat blijft daarvan beklijven? Waar nemen we afscheid van, wat houden we vast of wat breidt zich mogelijk uit?
En daar zie ik mijn rol in terug. Als projectleider zie ik mezelf als de weergids. Ik lees het weer, maar maak het niet. Ik help anderen zich in het weer te bewegen. Toch schuurt het daar soms wel, omdat ik me dan afvraag of ik wat meer zou moeten sturen, of omdat ik merk dat anderen een beroep op mij doen om meer te sturen. Maar daar blijf ik toch vanaf; immers het weer laat zich niet sturen. De beweging van luchtstromen is nodig om tot nieuwe weerpatronen te komen. Ik houd me dan ook stevig vast aan deze rol en help betrokkenen door weer en wind zelf de koers te bepalen.
Op volle (zonnige) kracht vooruit!